วันนี้เปนวันสุดท้ายของ...เดือน...ที่น่าเศร้า
เพื่อนเราไปเมืองนอกตั้ง 3 คนแหน่ะ
จิงๆแล้วก็ไม่ควรเศร้าเนอะ ว่ามะ
เค้าไปได้ดิบได้ดีกันทั้งนั้น
คนแรกได้ทุนไปฝรั่งเศสปีนึง
คนที่ 2 ก็ไปแลกเปลี่ยนที่แคนาดา ปีนึงเหมือนกัน
แต่คนสุดท้ายเนี่ยดิ...
ไปเรียนต่อที่เซี่ยงไฮ้.....และได้งานทำแล้ว....
เลย......"ไม่มีกำหนดกลับ"
ถึงจะรู้ว่าเปนโอกาสที่ดีสำหรับเค้า
ซึ่งเราก็ควรจะดีใจกับเค้า
แต่ก็อดเศร้าไม่ได้ว่ะ (ถึงแม้จะไม่มีน้ำตาก็เถอะ)
คนนี้อะ เปนพี่อักษรที่เราถ่ายรูปรับปริญญาให้ (รุจักจากพี่อีกคนอีกที)
รุสึกว่ามันเปน destiny ว่ะ ที่ได้มาเจอกะพี่คนนี้
อยู่อักษรมาตั้งกี่ปีไม่เคยเจอ เหอๆๆ
หลังจากถ่ายรูปให้ เราก็ได้คุยกะเค้าใน msn ก็มีเจอกันบ้าง ขำๆ
ที่รุสึกดีคือ "เราถูกชะตากันและกัน"
มันดีมากเลยนะ
เราเปนลูกคนเดียวอะ ไม่มีพี่น้อง
สำหรับเรา เราอยากมีพี่สาวมาตลอด
แล้วเราก็ได้รับความรุสึกนั้นแล้วว่ะ
ถึงจะไม่ได้ผูกพันแบบใกล้ชิด แต่มันก็...เปนความรุสึกที่บอกไม่ถูกอะ
ในกรุงเทพฯ...ในเมืองไทย...ในโลกนี้ คนตั้งมากมาย
เรามาเจอกันได้ยังไง??
เราเชื่อว่า ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เป็น destiny
พวกแกทุกคนก็เหมือนกัน
"อยากบอกกับทุกๆคนว่า ดีใจมาก...ที่ได้เจอกัน"
แล้วก็...เราอะ เปนคนไม่ค่อยแสดงออก
บางครั้งเศร้า แต่ก็ร้องไห้ออกมาไม่ได้ ได้แต่เก็บไว้
เราอยากให้เพื่อนรู้ว่าแคร์นะ
ไม่ได้ร้องไห้ตอนจากกัน ไม่ได้แปลว่าไม่แคร์
จิงๆเราคิดมากเองแหละ
เราอยากให้คนอื่นรู้ว่าเราแคร์
แต่เราไม่รุว่าการที่เราไม่ร้องไห้น่ะ ทำให้เค้าคิดว่าเราไม่แคร์รึป่าว
.
.
.
.
.
ก็แค่อยากเพ้อให้ฟังน่ะ
อ่านมะรุเรื่องก็โทดทีนะ
ลำดับความไม่เก่ง คะแนนสอบเลยห่วยจนทุกวันนี้555
edit @ 2005/08/31 23:27:41
